Hallo Allemaal,  

 

Mijn naam is Sharon, ik ben geboren op 9 februari 2008 in Drouwenermond.

Bij mijn baasjes heb ik het eerste jaar van mijn leven gewoond want, het was de bedoeling dat ik omdat ik zo’n lief karakter heb, zou gaan zorgen voor nog meer lieve labradors.

Maar helaas heb je ook in de hondenwereld te maken met discriminatie, ik ben namelijk afgewezen op mijn gebrek aan hoogte. (schofthoogte wel te verstaan) 

Natuurlijk liet ik me daardoor niet uit het veld slaan en mocht ik met goedkeuring van mijn bazen en de stichting een nieuwe toekomst opbouwen als servicedog. 

Ik woon nu ongeveer een week bij Emmy,Dick en Léjanne en de beestenboel.

Het bevalt me hier prima.

Binnenkort zal ik verder gaan met mijn verhalen zodat jullie ook weten wat er in mijn leven gebeurt.

 

Groetjes, Sharon

 

Lieve Allemaal,

Hier dan weer een verhaaltje van mij.

Ik heb van de andere honden hier in huis al gehoord dat Emmy en haar gezin al heel lang honden opvoeden, ze zijn inmiddels al bezig met hond nummer 14. Dat ben ik dus, Sharon, en Emmy weet donders goed dat ik eigenlijk nooit iets sloop als ik los ben in de kamer.

Maar ze weet ook heel erg goed dat als zij iets op de bench laat liggen, het liefst een plastic zak of zo , dat ik er veel plezier in heb om die langzaam door de bench heen te trekken en dan in kleine stukjes te scheuren.

Al in het prille begin van het opleiden van de honden waarschuwde Emmy haar dochter Léjanne al om haar spullen op te bergen omdat er jonge honden in huis zijn en die kunnen slopen!

Op die ene   bewuste ochtend na dat het druk was in huize Jansen, omdat er logés waren, en iedereen op tijd op school moest zijn.

Vroeg   Armanda, de dochter van Yvonne, of Emmy haar logeer-spullen naar haar moeder wilde brengen. "Natuurlijk" zei Emmy. En daarbij zei ze: "Zet ze maar op de hoek van de bench dan vergeet ik ze niet".

“Gna, Gna!!”: dacht ik op   dat moment!! Emmy ging weg en had mij voor die tijd in de bench gedaan en nadat zij uit huis was vertrokken wist ik dat mijn dag niet meer kapot kon.

Er stond namelijk een mooie plastic zak op de hoek van de bench en ik heb me heerlijk uitgeleefd, eerst wat kleine stukjes en daarna gewoon stukje voor stukje.

Toen Emmy weer in huis kwam was ze sprakeloos, er was bijna niets meer van de zak over, de kleren lagen verspreid door de bench (heel hoor!) en de tandpasta en haarborstel waren verdwenen.

Volgens Emmy was mijn adem erg fris en pepermuntachtig.

Tsja, dat krijg je ervan.

Eigen schuld , Dikke bult

 


Nog een keer goed kijken, is toch schitterend zo?
 


Dit is het klapstuk! Het overblijfsel van de tandenborstel.
Goed gedaan hé?

 

Hallo Allemaal,   Hier even weer een update van mij. Drie weken zit ik nu in Huize Jansen en ik begin het een beetje door te krijgen. Emmy is erg blij dat ze me nu kan laten zitten zonder haar handen te gebruiken.   Een echte groepstraining heb ik nog niet gehad omdat dat volgens Emmy en Laura nog iets te veel van het goede is. Wel ben ik met beide dames in de supermarkt geweest, Emmy een karretje mee en Laura erachteraan. Ik heb me daar keurig gedragen en weinig aangetrokken van alles wat erom mij heen gebeurde, daarna zijn we even bij een paard wezen kijken, daar vond ik het nodig om te gaan blaffen maar ik keek eigenlijk tegelijkertijd naar Emmy en die stond daar stoïcijns te doen en omdat zij nergens op reageerde ben ik naar opgehouden met blaffen. Dat was blijkbaar de bedoeling dus ik ben weer uitbundig geprezen voor mijn gedrag.   Nu zijn we in de tussentijd ook met iets anders aan het trainen, om de een of andere reden ben ik bij kinderen erg bang en onzeker, dus nu komen de buurkinderen van Emmy wat vaker op bezoek en gaan dan gezellig wat drinken en daarna weer weg. Emmy wil graag dat ik doorkrijg dat kinderen eigenlijk helemaal niet zo eng of griezelig zijn. Ik zal dat heus wel doorkrijgen maar tot nu toe vind ik het nog maar rare wezens hoor!   Afgelopen zaterdag heeft Emmy de stoute schoenen aangetrokken en heeft me mee genomen naar de markt, Léjanne was ook mee en ik heb voorbeeldig rustig en kalm naast hun gelopen terwijl er zoveel om me heen gebeurde en Emmy was zo blij want we waren al een paar keer kinderen tegen gekomen en ik hield me stil. Ze zei zelfs tegen Léjanne, dat het super goed ging, tja dat was iets te voorbarig! Bij de groenteboer stonden er kinderen naast me en na 5 minuten vond ik ze ineens eng en ben gaan blaffen. Dat leverde me een correctie aan de riem op en daarna moest ik aan de andere kant van Emmy gaan staan. Flauw hoor, zien ze nu niet hetzelfde als ik? Kinderen zijn gewoon gekrompen volwassenen … en dat is ENG!   Tot de volgende keer    

Hallo Allemaal,   Hier was ik weer, Sharon de servicedog in opleiding.   Ik zit nu ongeveer een week bij Huize Jansen en ik moet eerlijk zeggen dat het hier wel gezellig is. Skipper en Amber zijn leuk om met te spelen en de katten daag ik regelmatig uit. Ik moest wel wennen aan de regels in Huize Jansen, je mag bijvoorbeeld niet in de kamer poepen of plassen! Nou ja! Nu weet ik dat maar, in mijn vorige huis zat ik samen met mijn vrienden in de kennels en als ik dan hoge nood had deed ik dat op een speciale plek in de kennels en dat wilde ik hier ook doen. Maar blijkbaar is het hier de gewoonte om naar buiten te gaan aan de riem en daar je behoefte te doen, dat is wel leuk want dan krijg je gelijk een beloning.   Dus nu doe ik het netjes aan de riem en buiten. Emmy vind mij trouwens een plaatje wat het aan de riem lopen betreft, ik trek namelijk niet dat komt omdat ik nog niet zoveel aan de riem gelopen heb.   Vorige week wilden ze me laten zitten op commando, ik had echt geen idee wat de bedoeling was vooral omdat ze een brokje boven mijn neus hielden en dat steeds verder naar achteren brachten, ja dan loop je gewoon achteruit. Een paar dagen later was Markus er om het even te laten zien hoe het moet en ook bij hem heb ik lekker veel achteruit gelopen. Volgens Markus doen niet veel honden dat. Daarna legde Markus zijn hand rustig op mijn kont en liet nog een keer het brokje zien, omdat ik niet meer achteruit kon lopen ben ik maar gaan zitten, en dat bleek dus precies de bedoeling te zijn! Een klik en een brokje waren het resultaat, zeg dat dan gelijk!   Nu genieten we voor een groot deel vooral van elkaar en maken we ons op voor volgende week want dan heb ik volgens Amber de eerste training met Laura.   Ben benieuwd en jullie horen het nog wel.

 

Groetjes Sharon